Fatalism neu Gristnogaeth?

Beth ddylai’r ymateb Cristnogol fod pan fo democratiaeth yn rhoi’r ateb ‘anghywir’ yn ôl ein cwmpawd moesol ni? Encilio a rhoi’n sylw’n unig i faterion ysbrydol pur? Golchi ein dwylo â’r byd gan ymddiried yn ‘rhagluniaeth fawr y nef … trwy bob helyntoedd blin [a] therfysgoedd o bob rhyw’?

Rwy’n sylwi fod llawer o Gristnogion eisioes yn baglu dros ei gilydd i ddweud bod ‘Duw yn dal wrth y llyw’ a bod ‘rhaid i ni ymddiried yn ei gynllun ef’ a hefyd ‘dim ond am dymor mae XYZ wedi ei ethol, mae Iesu ar ei orsedd dragwyddol!’. Er mod i’n deall sentiment yr ymatebion, mae’r agwedd meddwl na allwn (ac na ddylem) wneud dim yn wyneb buddugoliaeth swmpus y dde yn debycach i dynghediaeth (fatalism) nag i Gristnogaeth Feiblaidd i’m golwg i. Dywed tynghediaeth fod yr hyn sydd i fod i fod ac na allwn ni wneud dim i newid hynny. Ar y llaw arall fe gred Cristnogaeth fod Iesu ar ei orsedd, ac ei fod yn galw ar ei Eglwys i fod yn rym creadigol ac adferol yn ei fyd ac yn galw arnom i fod yn bartneriaid gydag ef wrth ddwyn i mewn Deyrnas Nef rhwng y ddau atgyfodiad.

Er bod yna rinwedd i eglwysi ryddhau datganiadau, arwyddo deisebau a chynnal cyfarfodydd cyhoeddus mewn ymateb i ddatblygiadau gwleidyddol ein dydd, mewn gwirionedd mae angen i ni ganolbwyntio’n bennaf ar y gwaith ar lawr gwlad – yr eglwys leol yw egin Teyrnas Dduw yn y byd – ac mae angen i ni ymroi o’r newydd i’r gwaith o wneud disgyblion fydd yn eu tro yn gwneud disgyblion hefyd. Y ffordd o newid cymdeithas ydy newid y person. Credwn fod Iesu yn Arglwydd sy’n galw ar bobl i gredu yn ei enw – ond credwn hefyd ei fod yn Arglwydd sy’n dymuno, trwy ei eglwys, chwarae rhan fyw a dynamig yn y byd heddiw. Felly, cofiwn fod ein gobaith yn Iesu, ond ein gwaith yn y byd.

What should the Christian response be when democracy gives the ‘wrong’ answer according to our moral compass? Retreat and focus solely on spiritual matters? To distance our selves from the world and trust blindly in the providence of heaven?

I’ve noticed that many Christians are already tripping over each other to say that ‘God is still in charge’ and that ‘we must trust His plan’ and also ‘XYZ has only been elected for a term, Jesus is on his eternal throne!’ Although I understand the sentiment of these responses, the attitude of thinking that we cannot (and should not) do anything in the face of the rampant victory of the right is more akin to fatalism than biblical Christianity. Fatalism says that what is was meant to be and that we can do nothing to change that. Christianity, on the other hand, believes that Jesus is on his throne, and calls on his Church to be a creative and restorative force in his world and calls on us to partner with him in bringing in the Kingdom of Heaven between the two resurrection.

Some churches issue declarations, arrange the signing of petitions and hold public meetings in response to the political developments of our day, but we really need to focus on the work on the ground – the local church is the green shoots of God’s Kingdom in the world – and we need to re-engage in the work of making disciples who will in turn make other disciples. The way to change society is to change the person. We believe that Jesus is a Lord who calls on people to believe in his name – but we also believe that he is a Lord who, through his church, wants to play a living and dynamic role in today’s world. Therefore, we remember that our hope is in Jesus, but our work is in the world.

Please follow and like us:

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.