Rydym yn byw mewn oes lle mae gwybodaeth ar flaenau ein bysedd—o ffonau clyfar i AI—ond eto mae diffyg ystyr a gobaith yn nodweddiadol o’n diwylliant. Roedd hyn yn wir yn Corinth hefyd: cymdeithas addysgedig, llawn doniau, ond yn brin o ddoethineb ysbrydol. Er bod ganddynt bopeth o safbwynt gwybodaeth, roedd angen cysylltiad gwella â Duw—fel ffôn heb signal. Mae’r cyd-destun hwn yn debyg i’n cymdeithas gyfoes ni.
Galwad i Sancteiddrwydd (1:1–9)
Mae Paul yn dechrau drwy atgoffa’r eglwys eu bod wedi eu “galw i fod yn bobl sanctaidd”. Nid yw’n condemnio, ond yn annog. Er bod yr eglwys yn amherffaith, mae Duw yn ei gweld yn sanctaidd drwy Iesu Grist. Nid yw sancteiddrwydd yn golygu perffeithrwydd, ond perthynas—deall pwy ydym ni yng Nghrist cyn ceisio byw’r bywyd Cristnogol.
Galwad i Undod (1:10–25)
Roedd rhaniadau dwfn yn yr eglwys, gyda phobl yn dilyn arweinwyr gwahanol fel pobl yn dilyn timau chwaraeon! Mae Paul yn galw am undod o amgylch Iesu Grist, nid personoliaethau. Mae’r Groes yn ganolog i’r alwad hon—neges sy’n ymddangos yn ffolineb i’r byd, ond sy’n datgelu grym Duw. Mae undod yn dod nid drwy gytuno ar bopeth, ond drwy ganoli ar Grist.
Galwad i Addoli (1:26–31)
Mae Paul yn herio balchder y Corinthiaid drwy atgoffa mai pobl gyffredin oeddent. Dewisodd Duw y rhai “gwirion” yn ôl safonau’r byd i ddangos ei ddoethineb. Mae hyn yn galw Cristnogion i ildio hunan-glod a throi at addoli Duw—nid ymfalchïo ynddynt eu hunain, ond yn ei ras Ef.
Er mai llythyr hynafol yw hwn, mae’n siarad yn uniongyrchol i’n hoes ni. Nid trafodaeth ddeallusol yn unig ydyw, ond galwad i’r galon: i fod yn sanctaidd, yn unedig, ac yn bobl sy’n addoli Duw yng nghanol byd sy’n llawn gwybodaeth ond yn brin o ddoethineb.
Cwestiynau trafod wythnos 19 Ebrill 2026
1. Edrych ar 1:1–9
Mae Paul yn dechrau drwy alw’r Corinthiaid yn “sanctaidd” er gwaethaf eu diffygion amlwg. Beth mae hyn yn ei ddweud wrthym am sut mae Duw yn gweld yr eglwys—a sut mae hynny’n herio’r ffordd rydym ni’n tueddu i weld ein hunain neu eraill o fewn yr eglwys?
2. Edrych ar 1:18–25)
Mae Paul yn dweud bod neges y groes yn “ffolineb” i rai, ond iddo ef dyma rym Duw. Pam, yn eich barn chi, oedd y groes yn ymddangos yn ffol i bobl Corinth—a mewn pa ffyrdd allai hi ymddangos yn ffol neu’n wan yn ein diwylliant ni heddiw?
3. Edrych ar (1:10–17)
Mae Paul yn wynebu rhaniadau lle mae pobl yn dilyn arweinwyr gwahanol yn hytrach na Crist. Ble rydym ni’n gweld rhaniadau neu densiynau tebyg yn yr eglwys heddiw—a sut fyddai hi’n edrych yn ymarferol i ni geisio undod sy’n canolbwyntio ar Grist yn y sefyllfaoedd hynny?
